Rozdział 1

Będę strasznie tęsknić- powiedziałam ze łzami w oczach do mojej najlepszej przyjaciółki Wiktorii.

-Małgosiu ja tez. Nadal nie wierze w to, że wyjeżdżacie

- Oj, przytul mnie no!

- Już, już. Ale będziemy do siebie dzwonić, prawda?

- Jasne!

- To co? Po szkole u ciebie? Pomogę ci się spakować.

-Ok.- powiedziałam z wymuszonym uśmiechem i zadzwonił dzwonek.

Lekcje leciały powoli i smętnie. Może to i nawet dobrze. Mogłam jeszcze ostatni dzień porozglądać się po kątach szkoły. Smutno mi było niesamowicie. W sumie to powinnam się cieszyć, przecież za tydzień wakacje, mimo to nie potrafiłam się rozchmurzyć. Od czasu rozwodu rodziców mama zaczęła pić, więc tata postanowił, że wraz z siostrą Emilią zamieszkamy z nim w Londynie. Znalazł tam dobrze płatną pracę. Bałam się o mamę, ale tata obiecał, że dopilnuje żeby poszła na odwyk.

            Jutro o 5 rano wyjeżdżamy. Emi cieszył się z tego wyjazdu. Szaleje za brytyjskim zespołem One Direction. Nawet nazwałabym ją ich psychofanką. Ja w przeciwieństwie do niej nie przepadałam za nimi. Wydawali mi się nadęci i byli sławni, więc wydaje mi się że gwiazdy są kapryśne i gburowate. Fakt śpiewali dobrze i mieli niezłe piosenki, ale nie mogłam się do nich przekonać.

            Po szkole wróciłam z Wiki do domu, gdzie już była moja siostra.

- Wyłącz ten szajs!- wykrzyknęłam do Emili wchodząc do domu

- Nie! To jest świetne! – odkrzyknęła moja siostra i zaczęła głośno śpiewać do piosenki „ One thing” One Direction,

- To chociaż przycisz. Jestem z przyjaciółką.

- Dobra, dobra, już..

- Chodź Wika.

- A Emi się nie pakuje? – zapytała mnie kumpela

- Żartujesz? Ona już dawno jest spakowana!

- Ooo! Tak sobie myślę, że fajnie by było gdybyście faktycznie spotkali tych przystojniaków z One Directon. – marzyła Wika

- Tssa… Weź nawet nie chcę.

- Czemu? Co ty masz do nich? Przecież są przystojni i utalentowani.

- Już o tym rozmawiałyśmy. Nie przepadam za gwiazdami. Z resztą oni nie zwracają uwagi na jakiś tam zwykłych, prostych ludzi.

- Ale jak ich spotkasz to poprosisz o autograf dla mnie?- zapytała i zrobiła oczy kotka ze Shreka.

- Uuh … Mówię ci że ich nie spotkam, ale jeżeli ci to poprawi humor, to jeżeli ich spotkam to wezmę- powiedziałam dla świętego spokoju

- Kochana jesteś.

- Wiem – zaśmiałam się

Wiktoria pomogła mi się spakować i odprowadziłam ją do domu. Długą się z nią żegnałam, ale wróciłam po pół godzinie. Usiadłam na łóżku i włączyłam laptopa. Wskoczyłam na jakiś portal plotkarski i znalazłam zdjęcie chłopaków z 1D. Popatrzyłam się chwilę i pomyślałam, że są nawet przystojni. Z ciekawości włączyłam ich piosenkę „ Moments” . Przesłuchałam dokładnie i jest świetna, taka uspokajająca. Naprawdę mi się spodobała. Jednak postanowiłam, że nic nie powiem Emi. Ona by tego nie zrozumiała. Chyba sama tego nie rozumiem